Study of Beelzebub's Tales

Κεφάλαιο.Σελίδα.Τόμος

Λεγομινισμός

 

25 Ο Αγιότατος Ασιάτα Σεϊμάς που στάλθηκε στη Γη Άνωθεν

25.306.Α

Ο Αγιότατος Ασιάτα Σεϊμάς ούτε δίδαξε ούτε κήρυξε τίποτα στα συνηθισμένα τρίμυαλα όντα της Γης, πράγμα αντίθετο με ό,τι έκαναν πριν από αυτόν και έπειτα από αυτόν όλοι όσοι στάλθηκαν Άνωθεν για τον ίδιο σκοπό.

25.306.Α

Καμία από τις διδαχές αυτού του Αγίου δεν μεταδόθηκε, με οποιαδήποτε μορφή, από τους συγχρόνους Του, ούτε ως την τρίτη γενιά των συνηθισμένων όντων εκεί κάτω, πόσο μάλλον ως τα σημερινά συνηθισμένα όντα.

25.306.Α

Οι σύγχρονοι όμως του Αγιότατου Ασιάτα Σεϊμάς μεταβίβασαν στα όντα των επόμενων γενεών, με τη μεσολάβηση όντων που ονομάζονται εκεί «μύστες», ακριβείς πληροφορίες σχετικές με την Αγιότατη Δραστηριότητα Του· και το έκαναν αυτό με τη βοήθεια κάποιου συγκεκριμένου «Λεγομινισμού» που προήλθε από τους συλλογισμούς Του και ονομαζόταν «Η Φρίκη της Κατάστασης».

25.307.Α

Κατά τη διάρκεια της τελευταίας προσωπικής μου καθόδου στην επιφάνεια του πλανήτη σου έμαθα τυχαία γι’ αυτόν το Λεγομινισμό, που μεταβιβάζει στις επερχόμενες γενιές των μυημένων ανθρώπινων όντων του πλανήτη Γη τους συλλογισμούς του Άγιου Ασιάτα Σεϊμάς με τον τίτλο «Η Φρίκη της Κατάστασης».

25.307.Α

Αυτός ο Λεγομινισμός, εμένα προσωπικά, με βοήθησε πολύ να ξεκαθαρίσω ορισμένες αλλόκοτες όψεις του ψυχισμού εκείνων των παράξενων όντων που ως τότε δε μπορούσα ακόμη να καταλάβω, παρόλο που τα παρατηρούσα προσεκτικά για δεκάδες αιώνες.

25.307.Α

— Αγαπημένε μου παππού, ρώτησε ο Χασίν, πες μου σε παρακαλώ, τι σημαίνει η λέξη «Λεγομινισμός;».

25.307.Α

— Με τη λέξη «Λεγομινισμός», απάντησε ο Βεελζεβούλ, χαρακτηρίζουν ένα από τα μέσα που μεταχειρίζονται εκεί τα τρίμυαλα όντα που αξιώθηκαν να είναι και να ονομάζονται μύστες, για να μεταδίδουν από γενιά σε γενιά πληροφορίες σχετικές με οποιοδήποτε γεγονός των αρχαιότατων χρόνων.

25.307.Α

Για να καταλάβεις καλύτερα τον τρόπο που οι πληροφορίες μπορούν να μεταδοθούν στα όντα των επόμενων γενεών με έναν Λεγομινισμό, θα σου πω λίγα λόγια ακόμα για τα όντα που εκεί κάτω οι άλλοι ονόμαζαν και συνεχίζουν να ονομάζουν μύστες.

25.308.Α

Έτσι λοιπόν, παιδί μου, «Λεγομινισμός» ονομάζεται η συνεχής μετάδοση πληροφοριών που αφορούν γεγονότα τα οποία συνέβηκαν στη Γη πριν από πολύν καιρό, και η οποία γίνεται απευθείας από μυημένους σε μυημένους πρώτης τάξεως, δηλαδή από όντα πραγματικά άξια, τα οποία έχουν κι αυτά πάρει τις πληροφορίες τους από εξίσου άξια όντα.

 

26 Ο Λεγομινισμός σχετικά με τους συλλογισμούς του Αγιότατου Ασιάτα Σεϊμάς με τίτλο «Η Φρίκη της Κατάστασης»

26.310.Α

Ο Βεελζεβούλ συνέχισε:

— Ο Λεγομινισμός με τον οποίο μεταδίδονταν οι συλλογισμοί του Αγιότατου Ασιάτα Σεϊμάς άρχιζε με την ακόλουθη προσευχή:

26.310.Α

«Στο όνομα της Αιτίας της έλευσής μου, θα προσπαθώ πάντοτε να είμαι δίκαιος απέναντι σε κάθε πνευματοποιημένη αρχή του ΚΟΙΝΟΥ ΜΑΣ ΠΑΤΕΡΑ, ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟΥ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΗ, και απέναντι σε κάθε αρχή των εκδηλώσεών Του που θα πνευματοποιηθούν στο μέλλον. Αμήν.

26.310.Α

«Μου δόθηκε η εντολή Άνωθεν, εμένα το απειροελάχιστο σωματίδιο του ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ, να επενδύσω το πλανητικό σώμα ενός τρίκεντρου γήινου όντος, για να βοηθήσω όλα τα άλλα όντα που εμφανίζονται και υπάρχουν σ’ αυτόν τον πλανήτη να απαλλαγούν από τις συνέπειες των ιδιοτήτων του οργάνου το οποίο, για ανώτερους και σοβαρούς λόγους, είχε εισαχθεί στις παρουσίες των προγόνων τους.

26.310.Α

«Τα ιερά Άτομα τα οποία πριν από μένα πραγματοποιήθηκαν Άνωθεν ειδικά γι’ αυτό το σκοπό, προσπάθησαν όλα, για να τον επιτύχουν, να εκπληρώσουν το έργο που τους ανατέθηκε χρησιμοποιώντας έναν από τους τρεις ιερούς δρόμους για την τελειοποίηση του εαυτού, που προκαθορίστηκαν από τον ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΑΙΩΝΙΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΜΑΣ, δηλαδή μέσα από τους ιερούς δρόμους που βασίζονται στις οντικές παρορμήσεις που λέγονται “Πίστη”, “Ελπίδα” και “Αγάπη”.

26.316.Α

«Όταν όλα αυτά μεταστοιχειώθηκαν τελείως μέσα μου, αποφάσισα από εκείνη τη στιγμή να αφιερωθώ, με όλο μου το είναι, στη δημιουργία των κατάλληλων συνθηκών, έτσι ώστε η λειτουργία της “ιερής ηθικής συνείδησης”, που έμενε ανέπαφη στο υποσυνείδητο των όντων, να μπορέσει σταδιακά να συμμετέχει στη λειτουργία της συνηθισμένης τους συνειδητότητας.

26.316.Α

«Είθε η ευλογία του ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟΥ, ΠΑΝΑΓΑΘΟΥ, ΑΙΩΝΙΟΥ ΜΟΝΟ-ΟΝΤΟΣ ΚΟΙΝΟΥ ΜΑΣ ΠΑΤΕΡΑ να υποστηρίξει την απόφασή μου. Αμήν».

26.316.Α

Έτσι τελείωνε ο Λεγομινισμός που αναφερόταν στους συλλογισμούς του Αγιότατου και Ασύγκριτου Ασιάτα Σεϊμάς, με τίτλο «Η Φρίκη της Κατάστασης».

26.317.Α

Λοιπόν, παιδί μου, όταν, στην αρχή της τελευταίας καθόδου μου στον πλανήτη σου, περιήλθε στη γνώση μου για πρώτη φορά και σε όλες του τις λεπτομέρειες ο Λεγομινισμός τον οποίο σου επανέλαβα, αμέσως ενδιαφέρθηκα για τα συμπεράσματα εκείνου του μετέπειτα Ανώτατου και Αγιότατου Γενικού Κοσμικού Ατόμου, του Ασιάτα Σεϊμάς· καθώς λοιπόν οι ευνοούμενοί σου εκεί κάτω δεν είχαν άλλους Λεγομινισμούς και άλλες πηγές πληροφοριών για τις μεταγενέστερες Αγιότατες Δραστηριότητές Του, αποφάσισα να διενεργήσω συστηματικές έρευνες που θα μου αποκάλυπταν ποια μέτρα είχε πάρει και πώς τα είχε πραγματοποιήσει εν συνεχεία, για να βοηθήσει εκείνα τα δυστυχισμένα όντα να απελευθερωθούν από τις ολέθριες γι’ αυτά συνέπειες των ιδιοτήτων του οργάνου Κουνταμπάφερ που μεταδίδονται κληρονομικά.

 

27 Η τάξη πραγμάτων που δημιούργησε ο Αγιότατος Ασιάτα Σεϊμάς για την ανθρώπινη ύπαρξη

27.331.Α

Αυτό το γεγονός μου έγινε ξεκάθαρο κατά τη διάρκεια της τελευταίας μου προσωπικής παραμονής στην επιφάνεια του πλανήτη σου, όταν ενδιαφέρθηκα τόσο πολύ για τον Λεγομινισμό που αφορά τις σκέψεις του Αγιότατου Ασιάτα Σεϊμάς, και που έχει τον τίτλο «Η Φρίκη της Κατάστασης». Πραγματικά κατά τη διάρκεια των συστηματικών ερευνών και αναζητήσεών μου για τις Αγιότατες Δραστηριότητες του και για τα αποτελέσματά τους, θέλησα να μάθω πώς και γιατί η κρυστάλλωση των παραγόντων εκείνων που προέρχονται από τα σωματίδια των εκπορεύσεων της θλίψης του ΚΟΙΝΟΥ ΜΑΣ ΠΑΤΕΡΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ και χρησιμεύουν στην πραγματοποίηση της θείας οντικής παρόρμησης της αντικειμενικής ηθικής συνείδησης ολοκληρώνεται στην παρουσία τους μόνο μέσα στο «υποσυνείδητό» τους, αποφεύγοντας έτσι τον τελειωτικό εκφυλισμό, ενώ αντίθετα δεν τον αποφεύγουν τα δεδομένα που τοποθετήθηκαν μέσα τους με σκοπό να γεννούν στις παρουσίες τους τις άγιες οντικές παρορμήσεις της Πίστης, της Αγάπης και της Ελπίδας. Επίσης βεβαιώθηκα ότι, για τους παράξενους ανώμαλους εκεί κάτω, θα μπορούσε κάλλιστα να ισχύει μία από τις σοφές κουβέντες του ανεκτίμητου, αναντικατάστατου και σεβαστού μας Ναστραντίν Χότζα, που λέει:

 

30 Η Τέχνη

30.38.Β

Περπατώντας λοιπόν κάποια μέρα σε ένα δρόμο κοντά στο σπίτι μας, είδα, πάνω σ’ ένα μεγάλο κτίριο μπροστά από το οποίο περνούσα συχνά, μια «Ουκαζεμότρα», ή όπως τη λένε τώρα στη Γη, μια «επιγραφή», που έγραφε ότι εκείνο το κτίριο στέγαζε μια λέσχη που σχηματίστηκε πρόσφατα από ξένους σοφούς, «Οπαδούς του Λεγομινισμού»· πάνω στην πόρτα κρεμόταν μια αγγελία που έλεγε ότι η εγγραφές στη λέσχη συνεχίζονταν και ότι οι διαλέξεις και οι σοφές συζητήσεις γίνονταν αποκλειστικά και μόνο στην τοπική και στην ελληνική γλώσσα.

30.38-9.Β

Χωρίς να αργοπορήσω, μπήκα στο κτίριο μαζί του, και, παριστάνοντας τον ξένο σοφό, ζήτησα να γραφτώ ως Οπαδός του Λεγομινισμού, πράγμα που το κατάφερα πανεύκολα χάρη σ’ εκείνον το γνωστό μου, που κι αυτός νόμιζε ότι ήμουν ένας από τους συναδέλφους του.

30.39.Β

Λοιπόν, παιδί μου, όταν άρχισα να συχνάζω σ’ εκείνη τη λέσχη, από τις συζητήσεις που είχα με τα μέλη της και από διάφορα άλλα δεδομένα, αντιλήφθηκα σύντομα ότι εκείνοι οι λίγοι γήινοι σοφοί, οι οποίοι ειλικρινά προσπαθούσαν να τελειοποιήσουν το Νου τους, έστεκαν πάντοτε παράμερα και δεν ανακατεύονταν ποτέ στις υποθέσεις που γρήγορα αιχμαλώτιζαν τη μεγάλη μάζα των Βαβυλωνίων σοφών της εποχής.

30.39-40.Β

Αυτοί οι λίγοι σοφοί έμεναν από την αρχή μεταξύ τους, ενώ οι άλλοι, ύστερα από κοινή συμφωνία, έφτιαξαν ένα χώρο για τις συνελεύσεις τους στο κεντρικότερο σημείο της πόλης, και ίδρυσαν, για να αλληλοϋποστηρίζονται υλικά και ηθικά, την κεντρική λέσχη όλων των σοφών της Γης· αλλά και αργότερα, όταν όλα εκείνα τα σοφά όντα χωρίστηκαν σε τρία ξεχωριστά τμήματα, με χωριστή λέσχη για τον καθένα σε διαφορετικό μέρος της πόλης, οι μυημένοι σοφοί δεν συμμετείχαν σε κανένα από τα τρία αυτά τμήματα.

30.40.Β

Ζούσαν στα περίχωρα της Βαβυλώνας, χωρίς να συναναστρέφονται, όπως θα λέγαμε, κανέναν από τους σοφούς του συρμού. Και ενώθηκαν για να οργανώσουν τη νέα εκείνη λέσχη των «Οπαδών του Λεγομινισμού», λίγες ημέρες πριν την εγγραφή μου.

30.40.Β

Όλοι τούτοι οι σοφοί, όλοι χωρίς εξαίρεση, είχαν οδηγηθεί με τη βία στην πόλη της Βαβυλώνας· οι περισσότεροι ανήκαν σ’ εκείνους που τους έφερε ο Πέρσης μονάρχης από την Αίγυπτο.

30.40.Β

Όπως έμαθα αργότερα, η πρωτοβουλία της συνένωσης τους οφειλόταν σε δύο σοφούς που ήταν «μυημένοι πρώτου βαθμού».

30.40.Β

Ο ένας από εκείνους τους δύο γήινους μυημένους ανήκε σε μια φυλή όντων που ονομάζονταν «Μαυριτανοί» και λεγόταν Κανίλ-ελ-Νορκέλ.

Ο άλλος μυημένος λεγόταν Πυθαγόρας· είδε το φως της ημέρας εν μέσω των Ελλήνων, των μετέπειτα «Γραικών».

30.40.Β

Αυτοί οι δύο σοφοί, όπως κατάλαβα μετά, συναντήθηκαν τυχαία στην πόλη της Βαβυλώνας, και κατά τη διάρκεια μιας «ανταλλαγής Ουισσαπαγκαουμνιανών απόψεων», δηλαδή κατά τη διάρκεια μιας από τις συνομιλίες τους, που το θέμα της ήταν «πώς να καθιερωθούν στα όντα των σημερινών εποχών μορφές οντικής ύπαρξης που να μπορούν να χρησιμέψουν για το καλό των όντων του μέλλοντος», διαπίστωσαν ξεκάθαρα ότι από χρόνο σε χρόνο, καθώς η μία γενιά των ανθρώπων διαδεχόταν την άλλη πάνω στη Γη, συνέβαινε ένα από τα πιο λυπηρά φαινόμενα, δηλαδή ότι οι διαδικασίες της αμοιβαίας καταστροφής, που ονομάζονται «πόλεμοι» και «λαϊκές εξεγέρσεις», κατέληγαν πάντα στην καταστροφή, για διάφορους λόγους, πολυάριθμων μυημένων όντων όλων των βαθμίδων, και, μαζί τους καταστρέφονταν οριστικά πολλοί Λεγομινισμοί, οι οποίοι αποτελούσαν, τότε όπως και σήμερα, το μοναδικό μέσο μετάδοσης διαφόρων πληροφοριών από γενιά σε γενιά για τα πραγματικά γεγονότα των αρχαίων χρόνων.

30.40-1.Β

Μόλις οι δύο εκείνοι ειλικρινείς και έντιμοι γήινοι σοφοί διαπίστωσαν το γεγονός αυτό, που το έκριναν ως «λυπηρό φαινόμενο», το συζήτησαν διεξοδικά και αποφάσισαν να επωφεληθούν από την ασυνήθιστη παρουσία τόσων πολλών σοφών σε μια πόλη, και να τους συναθροίσουν με σκοπό να βρουν όλοι μαζί κάποιον τρόπο για να θεραπεύσουν το θλιβερό γεγονός που οφειλόταν στις αφύσικες συνθήκες της ζωής των ανθρώπων στη Γη.

30.41.Β

Γι’ αυτόν ακριβώς το σκοπό ίδρυσαν εκείνη τη λέσχη, στην οποία έδωσαν το όνομα «Λέσχη των Οπαδών του Λεγομινισμού».

30.41.Β

Όταν γράφτηκα στη λέσχη έμαθα ότι όλα τα μέλη που ήταν παρόντα την ημέρα των εγκαινίων οργάνωσαν κάτι που το λένε «γενική συνέλευση», και τότε αποφάσισαν ομόφωνα να κάνουν κάθε μέρα μια νέα γενική συνέλευση, όπου θα γίνονταν αναφορές και συζητήσεις αποκλειστικά και μόνο πάνω στα εξής δύο θέματα: το πρώτο, «ποια μέτρα έπρεπε να λάβουν εκείνα από τα μέλη που θα επέστρεφαν στον τόπο τους, για να συγκεντρώσουν όλους τους Λεγομινισμούς που υπήρχαν στις πατρίδες τους και να τους διαθέσουν στους σοφούς της λέσχης»· και, το δεύτερο, «τι να κάνουν για να εξασφαλίσουν τη μετάδοση των Λεγομινισμών στις μελλοντικές γενιές με κάποιο άλλο μέσον πέρα από τη μεσολάβηση των μυημένων».

30.42.Β

30.42.Β

Εκείνη την ημέρα — που για πρώτη φορά ξεστομίστηκε η λέξη «τέχνη» και που η πραγματική της έννοια και σημασία ορίστηκαν με ακρίβεια — μίλησε, εκτός από τους άλλους ρήτορες, και ένας Χαλδαίος σοφός, πασίγνωστος την εποχή εκείνη, και ήδη αρκετά ηλικιωμένος, που ονομαζόταν Αχσαρπαντσιάρ.

30.42.Β

Καθώς η αναφορά αυτού του ηλικιωμένου πια Χαλδαίου σοφού, του μεγάλου Αχσαρπαντσιάρ, ήταν η απαρχή όλων των γεγονότων που θα σχετίζονταν αργότερα με την περίφημη σημερινή τέχνη τους, θα προσπαθήσω να θυμηθώ τη διάλεξη του και να σου την επαναλάβω κατά λέξη αν είναι δυνατό.

30.42.Β

Άρχισε κάπως έτσι:

30.42.Β

«Οι περασμένοι αιώνες, και κυρίως οι δύο τελευταίοι, μας έδειξαν ότι κατά τις αναπόφευκτες μαζικές ψυχώσεις που έχουν πάντοτε σαν αποτέλεσμα την έκρηξη πολέμων μεταξύ κρατών, και εξεγέρσεων μέσα στους κόλπους των κρατών των ίδιων, πολλά από τα αθώα θύματα της λαϊκής κτηνωδίας είναι όντως άτομα τα οποία, με την ευσέβεια τους και τις συνειδητές στερήσεις που επέβαλαν στον εαυτό τους, αξιώθηκαν να γίνουν μυημένα· με τη μεσολάβηση αυτών, μεταδίδονται με ακρίβεια στα συνειδητά όντα των επόμενων γενεών διάφοροι Λεγομινισμοί που περιέχουν πληροφορίες για κάθε είδους αυθεντικά γεγονότα που συνέβηκαν στο παρελθόν.

30.42.Β

«Το γεγονός ότι τα αθώα θύματα της λαϊκής κτηνωδίας προέρχονται από τις τάξεις των ευσεβών προσώπων, συμβαίνει, κατά τη γνώμη μου, επειδή, καθώς είναι ήδη απελευθερωμένα εσωτερικά, δεν ταυτίζονται ολοκληρωτικά, όπως οι άλλοι, με τα συνηθισμένα ενδιαφέροντα· γι’ αυτό και δεν μπορούν να συμμερίζονται ούτε τους χαριεντισμούς, ούτε το θαυμασμό, ούτε τις τρυφερότητες, ούτε καμιά άλλη εκδήλωση του περιβάλλοντος τους, όσο ειλικρινής κι αν είναι.

30.42-3.Β

«Και καθώς αυτά τα άτομα, σε συνήθεις περιόδους, ζουν κανονικά, και πάντα επιδεικνύουν προς όσους τους περιβάλλουν καλοπροαίρετες εσωτερικές και εξωτερικές εκδηλώσεις, αποκτούν την εκτίμηση και το σεβασμό όλων· αντίθετα, όταν οι μάζες των ανθρώπων πέσουν σ’ εκείνη την ψύχωση, και χωριστούν ως συνήθως σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα, οι άνθρωποι τότε, με το νου σκοτισμένο από τον πόλεμο, αρχίζουν να υποπτεύονται με νοσηρότητα εκείνους ακριβώς που, σε φυσιολογικούς καιρούς, ήταν πάντα ήσυχοι και σοβαροί.

«Και τότε, αν συμβεί και σταθεί λίγο περισσότερο η προσοχή των όντων που κατακυριεύτηκαν από την ψύχωση πάνω σ’ εκείνα τα εξαιρετικά άτομα, δεν έχουν πια την παραμικρή αμφιβολία ότι οι σοβαροί τούτοι άνθρωποι με τη φιλήσυχη πάντα εμφάνιση, δεν ήταν, στους φυσιολογικούς καιρούς, τίποτε λιγότερο από “κατάσκοποι” των σημερινών αντιπάλων τους.

30.43.Β

«Κάτω από την επίδραση του νοσηρού τους νου, οι άνθρωποι που αγρίεψαν αποφασίζουν αμετάκλητα ότι η σοβαρότητα και η ηρεμία εκείνων των ατόμων δεν ήταν παρά “κρυψίνοια” και “υποκρισία”.

30.43.Β

«Και σε όποιο εχθρικό στρατόπεδο κι αν ανήκουν, το αποτέλεσμα των ψυχοπαθητικών τους συμπερασμάτων είναι ότι, χωρίς καμιά τύψη συνειδήσεως, θανατώνουν τα σοβαρά και φιλήσυχα άτομα.

30.43.Β

«Αυτός είναι τις περισσότερες φορές, κατά τη γνώμη μου, ο λόγος για τον οποίο πολλοί Λεγομινισμοί που αναφέρονται σε γεγονότα τα οποία συνέβηκαν πραγματικά στη Γη, εξαφανίστηκαν τελείως από το πρόσωπο της καθώς περνούσαν από γενιά σε γενιά.

30.43.Β

«Λοιπόν, σεβασμιότατοι συνάδελφοι, αν θέλετε να ξέρετε την προσωπική μου γνώμη, θα σας πω ειλικρινά, με όλο μου το είναι, ότι παρόλα όσα σας εξέθεσα, ο τρόπος της μετάδοσης της αληθινής γνώσης στις απόμακρες γενιές με τη μεσολάβηση των αρμόδιων μυημένων, και μέσω των Λεγομινισμών, δεν υπάρχει λόγος ν’ αλλάξει ούτε κατ’ ελάχιστο.

30.43.Β

«Ο τρόπος αυτός της μετάδοσης μπορεί να εξακολουθήσει όπως και πριν, όπως ακριβώς καθιερώθηκε στη Γη από αμνημόνευτα χρόνια, βασισμένος στη “δύναμη του είναι” των μυημένων και με τον τρόπο που ανανεώθηκε από το μεγάλο προφήτη Ασιάτα Σεϊμάς.

30.43-4.Β

«Εμείς οι άλλοι, οι άνθρωποι των καιρών μας, αν θέλουμε σήμερα να είμαστε κάπως χρήσιμοι στους ανθρώπους των μελλοντικών αιώνων, θα πρέπει να αρκεστούμε να προσθέσουμε σε αυτόν τον τρόπο μετάδοσης κάποιο νέο μέσο, που υπαγορεύεται από την πρακτική της σημερινής μας ζωής στη Γη, καθώς και από την πείρα των προηγούμενων γενεών που αποκτήθηκε στο πέρασμα των αιώνων, όπως αυτή προκύπτει από πληροφορίες που έφτασαν ως εμάς.

30.44.Β

«Εγώ λοιπόν σας προτείνω, για την πραγματοποίηση της μετάδοσης γνώσεων στην επόμενη γενιά, να χρησιμοποιήσουμε αφενός μεν ανθρώπινα “Αφαλκάλνα”, τα διάφορα δηλαδή ανθρώπινα χειροτεχνήματα, ιδιαίτερα αυτά που σήμερα είναι καθημερινής χρήσης, και αφετέρου τις ανθρώπινες “Σολτζινόχες”, δηλαδή τα διάφορα έθιμα και τις τελετές που καθιερώθηκαν από αιώνες στην οικογενειακή και κοινωνική ζωή των ανθρώπων και μεταδίδονται αυτόματα από γενιά σε γενιά.

30.44.Β

«Ορισμένα ανθρώπινα “Αφαλκάλνα”, ιδίως αυτά που είναι φτιαγμένα από πολύ ανθεκτικά υλικά, μπορούν να διατηρούνται ανέπαφα και να φτάνουν έτσι στους ανθρώπους μακρινών γενεών· ή πάλι τα αντίγραφα τους μπορούν να μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά, σύμφωνα με τη ριζωμένη στην ουσία των ανθρώπων ιδιότητα να θεωρούν δικά τους τα έργα που προέρχονται από πανάρχαιες εποχές και στα οποία δεν έκαναν παρά ελάχιστες ασήμαντες τροποποιήσεις.

30.44.Β

«Όσο για τις ανθρώπινες “Σολτζινόχες”, όπως τα διάφορα “μυστήρια”, οι “θρησκευτικές τελετουργίες”, τα “οικογενειακά και κοινωνικά έθιμα”, οι “θρησκευτικοί και λαϊκοί χοροί” και λοιπά, παρόλο που αλλάζουν συχνά την εξωτερική τους μορφή με το πέρασμα των αιώνων, οι παρορμήσεις που προξενούν στους ανθρώπους και οι εκδηλώσεις που πηγάζουν από αυτές παραμένουν ίδιες και απαράλλαχτες.

«Κατά συνέπεια, αν στους εσωτερικούς παράγοντες που προξενούν τις παρορμήσεις αυτές, καθώς και στα χειροτεχνήματα που ανέφερα, εισαγάγουμε χρήσιμες πληροφορίες, καθώς και την αληθινή γνώση που ήδη αποκτήσαμε, μπορούμε κάλλιστα να προεξοφλήσουμε ότι όλο τούτο το υλικό θα φτάσει στους πιο μακρινούς απογόνους μας, ότι κάποιος θα το αποκρυπτογραφήσει, και ότι οι υπόλοιποι θα έχουν έτσι τη δυνατότητα να το χρησιμοποιήσουν για το καλό τους.

30.44-5.Β

«Το ερώτημα στο οποίο πρέπει τώρα να απαντήσουμε είναι τούτο: πώς άραγε θα πραγματοποιήσουμε αυτή τη μετάδοση μέσα από τα διάφορα ανθρώπινα “Αφαλκάλνα” και τις “Σολτζινόχες” που επισήμανα;

30.45.Β

«Προσωπικά εγώ σας προτείνω να γίνει με βάση τον παγκόσμιο νόμο που ονομάζεται “Νόμος του Επτά”.

30.45-6.Β

«Ταυτόχρονα, για την αποκρυπτογράφηση, ή, όπως θα λέγαμε, για το “κλειδί” των ανακριβειών του μεγάλου Νόμου, θα ενσωματώσουμε στα έργα μας κάτι σαν Λεγομινισμό, το οποίο θα μεταδοθεί από γενιά σε γενιά με τη μεσολάβηση ενός ιδιαίτερου είδους μυημένων, που θα τους ονομάσουμε “μυημένους στην τέχνη”.

30.46.Β

«Θα τους ονομάσουμε έτσι, επειδή η όλη διαδικασία της μετάδοσης της γνώσης στις απώτερες γενιές, με το Νόμο του Επτά, δε θα είναι φυσιολογική, αλλά τεχνητή.

30.46.Β

Ο λόγος του έκανε μεγάλη αίσθηση στα μέλη της λέσχης των Οπαδών του Λεγομινισμού· ακολούθησαν ζωηρές συζητήσεις και αμέσως αποφάσισαν στο τέλος, ομόφωνα, να υιοθετήσουν την πρόταση του μεγάλου Αχσαρπαντσιάρ.

30.50.Β

Τα σοφά μέλη αυτής της ομάδας της λέσχης των «Οπαδών του Λεγομινισμού» κατέγραφαν επίσης αυτά που ήθελαν στα «μικρο-απεικόσματά» τους, ή στις μακέτες μελλοντικών οικοδομημάτων, χρησιμοποιώντας ένα νόμο που ονομάζεται «Ντεϊβιμπριτζκάρ», και είναι ο νόμος της δράσης των δονήσεων που δημιουργούνται στην ατμόσφαιρα κλειστών χώρων.

30.59.Β

Στις αποκλίσεις λοιπόν από αυτές τις νομοτελειακές διαστάσεις, οι σοφοί γλύπτες, μέλη της λέσχης των Οπαδών του Λεγομινισμού, κατέγραφαν τότε όλες τις χρήσιμες πληροφορίες και τα αποσπάσματα της γνώσης που διέθεταν και που ήθελαν να μεταδώσουν στα όντα των μελλοντικών γενεών.

30.60.Β

Πρέπει μ’ αυτή την ευκαιρία να μάθεις, παιδί μου, ότι μολονότι, στις παλιότερες εποχές, τα μυστήρια, ορισμένα από τα οποία περιείχαν πολλές διδακτικές αλήθειες, γνωστές στους Αρχαίους, έφθαναν μερικές φορές, περνώντας αυτόματα από γενιά σε γενιά, ως τους μακρινούς τους απογόνους, ωστόσο εκείνα τα μυστήρια, στους κόλπους των οποίων τα σοφά μέλη της λέσχης των Οπαδών του Λεγομινισμού είχαν βάλει σκόπιμα διάφορες γνώσεις, υπολογίζοντας ότι θα μεταδοθούν στους μακρινούς απογόνους τους, έχουν σχεδόν τελείως εξαφανιστεί εκεί κάτω τον τελευταίο καιρό.

30.63.Β

Εκείνα λοιπόν από τα σοφά μέλη της λέσχης των Οπαδών του Λεγομινισμού που, στη Βαβυλώνα, ανήκαν σ’ αυτή την ομάδα, κατέγραφαν τις γνώσεις που ήθελαν να μεταδώσουν στις κινήσεις και στις στάσεις όσων συμμετείχαν στο μυστήριο με τον εξής τρόπο:

30.63.Β

Και τώρα, παιδί μου, για να σχηματίσεις μια σαφή εικόνα των επιδείξων στις οποίες μου άρεσε να παρευρίσκομαι κάθε Σάββατο, για να ξεκουράζομαι από την έντονη δραστηριότητα που ανέπτυσσα τότε, θα σου διηγηθώ το πώς οι μυστηριακοί αυτοί σοφοί μιμούνταν μπροστά στα άλλα σοφά μέλη της λέσχης των Οπαδών του Λεγομινισμού τα κάθε είδους οντικά συναισθήματα ή τις εκδηλώσεις που ξετυλίγονταν ανάλογα με τη ροή των συνειρμών, κι από τα οποία διάλεγαν στοιχεία για τα μελλοντικά μυστήρια.

30.66.Β

Έπειτα, μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της λέσχης, επέλεγαν από τις οντικές παρορμήσεις που παρουσίαζαν, εκείνες που αντιστοιχούσαν καλύτερα στο σκοπό τους, και οι οποίες θα έπρεπε, σύμφωνα με το νόμο της ροής των συνειρμών διαφορετικής προέλευσης, να βιώνονται και να εκδηλώνονται μέσα σε συγκεκριμένες πράξεις — και μόνο τότε καταχωρούσαν τούτα τα επιλεγμένα στοιχεία στις λεπτομέρειες κάποιου μυστηρίου.

30.68.Β

Και άλλαζαν τις ενδυμασίες για να εκδηλώνονται καλύτερα και με εντυπωσιακότερο τρόπο στους ρόλους που θα έπρεπε να ερμηνεύσουν, έτσι ώστε τα άλλα παρόντα σοφά μέλη της λέσχης των Οπαδών του Λεγομινισμού, που επισήμαιναν και επέλεγαν τα στοιχεία των μελλοντικών μυστηρίων, να μπορούν να τα αναγνωρίζουν καλύτερα και να επιλέγουν ευκολότερα κάτι που έβλεπαν.

30.72.Β

Και όχι μόνο δεν έφτασε ως αυτά τίποτε απολύτως από τα διάφορα αποσπάσματα της γνώσης που οι σοφοί Οπαδοί του Λεγομινισμού κατέγραψαν με τις «νομοτελειακές αποκλίσεις» από τον ιερό νόμο του Επταπαραπαρσινόχ, ή Νόμου του Επτά, αλλά ακόμη στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε ανάμεσα στους δύο αυτούς πολιτισμούς, η οντική ευφυΐα τους παρήκμασε σε τέτοιο σημείο που σήμερα δεν ξέρουν πια και ούτε καν υποπτεύονται την ύπαρξη στον πλανήτη τους, όπως και παντού αλλού, αυτού του συμπαντικού νόμου.

30.73.Β

Εκτός από τη λέξη «τέχνη», μεταδόθηκαν αυτόματα από γενιά σε γενιά και πολλές άλλες λέξεις που χρησιμοποιούσαν στην Βαβυλώνα, κατά τις συζητήσεις τους, τα σοφά μέλη της λέσχης των Οπαδών του Λεγομινισμού, καθώς και ορισμένες «συγκεχυμένες ιδέες» που σχετίζονταν με κάποιες συγκεκριμένες αντιλήψεις του καιρού εκείνου.

30.73.Β

Λοιπόν, τα όντα της σημερινής εποχής, έχοντας συλλέξει ορισμένες πληροφορίες σχετικά με τη δραστηριότητα των σοφών Μελών της λέσχης των Οπαδών του Λεγομινισμού που ανήκουν στην ομάδα των μυστηριακών, βάλθηκαν να τους μιμούνται, και κατασκεύασαν μάλιστα για το σκοπό αυτό ειδικά οικοδομήματα που τα ονόμασαν επίσης «θέατρα».

30.74.Β

Τα τρίμυαλα λοιπόν όντα του σύγχρονου πολιτισμού μαζεύονται πολύ συχνά στα «θέατρα» τους, σε μεγάλες σχετικά ομάδες, για να παρακολουθήσουν, και δήθεν να μελετήσουν, τις διάφορες προμελετημένες εκδηλώσεις εκείνων που ονομάζουν εδώ και λίγο καιρό «καλλιτέχνες» — όπως ακριβώς και στη Βαβυλώνα, όπου τα άλλα σοφά μέλη της λέσχης των Οπαδών του Λεγομινισμού μελετούσαν τις αναπαραστάσεις των σοφών της ομάδας των μυστηριακών.

30.74.Β

Πράγματι, εκείνα τα χρόνια στα μέλη της λέσχης των Οπαδών του Λεγομινισμού οι άλλοι σοφοί της εποχής, όσοι τους έβλεπαν με καλό μάτι, τους έβγαλαν ένα όνομα που αργότερα το υιοθέτησαν και οι ίδιοι, και το οποίο οι σημερινοί ευνοούμενοί σου θα το έγραφαν: «ορφιστ[ής]».

30.93-4.Β

Οι πληροφορίες που προσαρτήθηκαν με τον τρόπο που σου περιέγραψα, μεταδίδονταν από γενιά σε γενιά μόνο για μερικούς αιώνες.

Λίγο μετά την περίοδο του «βαβυλωνιακού μεγαλείου», και πάλι λόγω της κυριότερης ιδιαιτερότητα τους, δηλαδή της «περιοδικής-διαδικασίας-της-αμοιβαίας-καταστροφής», τα εκεί κάτω συνηθισμένα όντα κατέληξαν σιγά-σιγά να ξεχάσουν όλο σχεδόν τον Λεγομινισμό που περιέχει τα κλειδιά των νομοτελειακών ανακριβειών του Νόμου του Επτά, όπως αυτοί μπήκαν σε όλους τους κλάδους των ανθρώπινων «Αφαλκάλνα» και σε όλες τις ανθρώπινες «Σολτζινόχες»· και δεν έφτανε αυτό, αλλά με τον καιρό χάθηκε γι’ αυτά, όπως ήδη σου είπα, η σημασία η ίδια του συμπαντικού νόμου του Ιερού Επταπαραπαρσινόχ, τον οποίο ονόμαζαν τότε στην Βαβυλώνα «Νόμο του Επτά».

30.96-7.Β

Για να είμαστε δίκαιοι, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι μερικές φορές ορισμένα όντα του σημερινού πολιτισμού μπόρεσαν να υποπτευθούν ότι «κάτι» κρυβόταν μέσα στα έργα που έτυχε να φτάσουν ως αυτά, είτε σαν πρώτυπα, ειδικά δημιουργημένα από τα μέλη της λέσχης των Οπαδών του Λεγομινισμού στη Βαβυλώνα, είτε σαν αντίγραφα τα οποία φτιάχτηκαν, καθώς μεταδίδονταν από γενιά σε γενιά, από διάφορους ευσυνείδητους επαγγελματίες, δηλαδή τέτοιους που δεν το θεωρούσαν σωστό να κλέβουν τις ιδέες των άλλων και που δεν κατέφευγαν στο να αναπαράγουν τα έργα των άλλων για να τα παρουσιάσουν για δικά τους· έτσι, ψάχνοντας με μεγάλη σοβαρότητα γι’ αυτό το «κάτι», εκείνοι οι Ευρωπαίοι αναζητητές συνέβηκε αρκετές φορές να ανακαλύψουν εκεί μέσα κάποιο απόσπασμα εκείνου του «κάτι», που είχε μπει εκεί επίτηδες.

 

38 Η θρησκεία

38.277.Β

Η ιερή διαδικασία του Αλμτζνοσίνου είχε ήδη εκπληρωθεί πολλές φορές από τρίκεντρα όντα στον πλανήτη σου πριν επιχειρηθεί και στο Θιβέτ. Υπήρχαν κιόλας εκεί πέρα διάφοροι Λεγομινισμοί με θέμα τις ιερές εκείνες διαδικασίες των προγενέστερων εποχών.

38.277.Β

Η μικρή ομάδα των θιβετιανών όντων εγνώριζε, από εκείνους τους Λεγομινισμούς, όλες τις λεπτομέρειες τις σχετικές με αυτή την ιερή διαδικασία, και, εξυπακούεται, γνώριζε πόσο αναντικατάστατη ήταν η ειδική προετοιμασία που χρειαζόταν.

 

39 Ο Άγιος Πλανήτης του Καθαρτηρίου

39.338.Β

Όπως σου είπα, τα τρίμυαλα όντα του πλανήτη σου είχαν κι αυτά αρχικά, πριν δηλαδή την καταστροφή της Ατλαντίδος, κάποια σχετική επίγνωση του Άγιου Πλανήτη του Καθαρτηρίου, και από τότε ακόμα υπήρχαν πολλοί Λεγομινισμοί γι’ αυτό το θέμα. Μετά τον καταποντισμό της Ατλαντίδος, ορισμένα αποσπάσματα αυτών των Λεγομινισμών διατηρήθηκαν τυχαία από μερικά σοφά όντα της τότε εποχής, τα οποία έμειναν σώα και αβλαβή, για να μεταδοθούν από γενιά σε γενιά.

Αργότερα, όμως, όταν στον ψυχισμό εκείνων των παράξενων τρίμυαλων όντων παρουσιάστηκε η ιδιότυπη αρρώστια που καθόρισα με τη λέξη «σοφιστεία», ο τρόπος με τον οποίο άρχισαν να μεταχειρίζονται τα αποσπάσματα των πληροφοριών που τους δόθηκαν για το θέμα του Άγιου Πλανήτη του Καθαρτηρίου ήταν τέτοιος που, μέσα στον ψυχισμό των όντων των επόμενων γενεών σχηματίστηκαν και παγιώθηκαν, πάνω σε εν μέρει αυθεντικές πληροφορίες, εικόνες και αντιλήψεις, που ο ασύγκριτος και σεβαστός μας Ναστραντίν Χότζας καθορίζει ιδανικότατα με την μοναδική του αναφώνηση: «Ουστ-ξου-Διάβολε

39.338.Β

Όσο για τα αποσπάσματα των Λεγομινισμών σχετικά με τον Άγιο Πλανήτη, η μετάδοση των οποίων συνεχίστηκε εκεί κάτω από γενιά σε γενιά με τη μεσολάβηση αληθινών μυημένων, αυτά παρέμειναν, σχεδόν αναλλοίωτα, μέχρι την πολύ πρόσφατη εποχή που ονομάζεται «βαβυλωνιακή»· όμως, λόγω της αναστάτωσης που κυρίευσε όλα τα πνεύματα στη Βαβυλώνα, που οφειλόταν όπως σου είπα στα σοφά όντα της «νέας φουρνιάς» που είχαν αποκτήσει πολλές ιδιότητες ανάρμοστες για τρίμυαλα όντα, αυτά τα αποσπάσματα εκφυλίστηκαν σταδιακά και κατέληξαν να «κονιορτοποιηθούν».

39.338-9.Β

Πραγματικά, οι μυημένοι εκείνων των χρόνων ήταν ακόμη φυσιολογικά όντα, σχετικά υπεύθυνα, που δεν άλλαζαν τα ιδανικά τους τόσο εύκολα όσο τα περισσότερα σύγχρονα τους όντα — δηλαδή τόσο συχνά όσο οι «Φου-φου-κλέδες του Λονδίνου» αλλάζουν γάντια. Εκείνη όμως την εποχή, η ψύχωση που είχε κυριεύσει όλα τούτα τα αλλόκοτα τρίμυαλα όντα, καθώς ενδιαφέρονταν να μάθουν οπωσδήποτε αν είχαν «ψυχή», κι αν αυτή η «ψυχή» ήταν αθάνατη, ήταν τόσο ισχυρή και διαδόθηκε τόσο πλατιά, που η αρρωστημένη ανάγκη του ψυχισμού τους άγγιξε και μόλυνε ως και την ευθυκρισία των πραγματικά μυημένων της εποχής, οι οποίοι, κάτω από την επίδραση αυτής της ψύχωσης, έβαλαν μέσα στους Λεγομινισμούς που αφορούσαν τον Άγιο πλανήτη Καθαρτήριο τέτοιες «ασυναρτησίες», που η ουρά του φίλου μας του Εωσφόρου, από ικανοποίηση, έγινε χρώμα «Τανγκό».

39.339.Β

Η σύγχυση στα μυαλά των μυημένων όντων εκείνης της εποχής προερχόταν, κατά τη γνώμη μου, από εκείνη την ωραία θεωρία των δυϊστών της Βαβυλώνας σύμφωνα με την οποία υπάρχουν, σ’ έναν άλλο κόσμο, ένας «Παράδεισος» και μια «Κόλαση».

39.339.Β

Κι αυτές οι δύο εκφράσεις, «Παράδεισος» και «Κόλαση», έγιναν αιτία για όλες τις μετέπειτα «ασυναρτησίες».

39.339.Β

Είναι γεγονός ότι ένας από τους Λεγομινισμούς για τον Άγιο Πλανήτη του Καθαρτηρίου, περιείχε πραγματικά και τις δύο αυτές λέξεις, «Παράδεισος» και «Κόλαση».

39.339.Β

Δεν ξέρω όμως αν, τελικά, αυτές οι λέξεις πάρθηκαν απευθείας από τον Λεγομινισμό, ή αν πρόκειται απλώς για σύμπτωση.

39.339.Β

Όπως κι αν έχει το πράγμα, στον Λεγομινισμό που αφορούσε τον Άγιο Πλανήτη Καθαρτήριο, αυτές οι δύο λέξεις εκφράζανε τις παρακάτω αντιλήψεις:

Η λέξη «Παράδεισος» προσδιόριζε τη λαμπρότητα και τον πλούτο που βασιλεύουν σ’ εκείνο τον Άγιο Πλανήτη, και η λέξη «Κόλαση» καθόριζε την εσωτερική κατάσταση που πράγματι νιώθουν τα ανώτερα οντικά σώματα τα οποία κατοικούν εκεί — μια κατάσταση δηλαδή αδιάκοπου άγχους, θλίψης και καταπίεσης.

39.339.Β

Μέσα σ’ έναν από εκείνους τους Λεγομινισμούς δινόταν η λεπτομερέστατη εξήγηση για τα αίτια αυτής της κατάστασης. Έλεγε ότι τα «ανώτερα οντικά σώματα» ή «ψυχές», που έφταναν τελικά ως αυτόν τον πλανήτη τερματίζοντας έτσι με απίστευτους κόπους τα συνειδητά τους βάσανα, όταν πια έβλεπαν και καταλάβαιναν την πραγματικότητα και το λόγο ύπαρξης όλων όσων υπάρχουν, και κυρίως θεωρώντας από τόσο κοντά και τόσο συχνά τον ΚΟΙΝΟ ΑΙΩΝΙΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ μας, συνειδητοποιούσαν ότι λόγω των ανεπιθύμητων στοιχείων που περιείχε ακόμη η παρουσία τους, δεν ήταν σε θέση να τον βοηθήσουν στην ολοκλήρωση του Αγιότατου Έργου ΤΟΥ, για το καλό ολόκληρου του Μεγαλόκοσμού μας.

39.339-40.Β

Έτσι, αυτές οι δύο λέξεις πιθανότατα να οδήγησαν τους καημένους μύστες εκείνης της εποχής, μολυσμένους από τη γενική ψύχωση, να φανταστούν ότι η καλοφτιαγμένη απίθανη θεωρία των μελλοντικών «Βαβυλωνίων Χασναμούς» μιλούσε για τα ίδια πράγματα, μόνο με περισσότερη ακρίβεια, και τότε άρχισαν να προσθέτουν, μισο-συνειδητά, ορισμένες λεπτομέρειες αυτής της απίθανη θεωρίας στους Λεγομινισμούς για τον Άγιο Πλανήτη. Αργότερα τούτες οι πληροφορίες, περνώντας από γενιά σε γενιά, πλουτίστηκαν με κάθε είδους «φιοριτούρες» για τις οποίες ο αγαπημένος μας Ναστραντίν Χότζας έχει μια μόνο λέξη: «Χραλκανατοναχαχαμάρ».

 

40 Ο Βεελζεβούλ διηγείται πώς οι άνθρωποι έμαθαν και εν συνεχεία ξέχασαν τον θεμελιώδη κοσμικό νόμο του Επταπαραπαρσινόχ

40.9.Γ

Μετά από μακρόχρονες κι εξονυχιστικές έρευνες, η ομάδα αυτή των σοφών τρίμυαλων όντων του πλανήτη σου αναγνώρισε για πρώτη φορά και πείστηκε κατηγορηματικά ότι όλα σχεδόν τα κοσμικά αποτελέσματα που εκδηλώνονταν γύρω τους, των οποίων να πρόσκαιρα εξωτερικά αποτελέσματα γίνονταν αντιληπτά από τα αισθητήρια όργανα των όντων με την άλφα ή βήτα προσδιορισμένη μορφή, παρουσίαζαν πάντοτε, κατά την πραγματοποίησή τους, επτά ανεξάρτητες όψεις.

40.9.Γ

Το επακόλουθο των συνειδητών εργασιών εκείνων των λίγων τρίμυαλων όντων του πλανήτη σου είναι ότι εμφανίστηκε και αναπτύχθηκε στην ήπειρο Ατλαντίδα ο κλάδος της σχεδόν φυσιολογικής επιστήμης ο οποίος λεγόταν «Τατζαλουρινονό», και σήμαινε «επιστήμη των επτά όψεων κάθε ολοκληρωμένου φαινομένου».

40.9.Γ

Αλλά μετά την εξαφάνιση αυτής της ηπείρου δεν απόμεινε τίποτε από εκείνον τον κλάδο της αληθινής επιστήμης, σε σημείο που, για πάρα πολλούς αιώνες, τα όντα του πλανήτη σου αγνοούσαν τα πάντα για τούτον τον ιερό κοσμικό νόμο.

40.10.Γ

Φαίνεται ότι αυτός ο κλάδος της επιστήμης ήταν τόσο γνωστός στην ήπειρο Ατλαντίδα, που τα σοφά εκείνα όντα το θεώρησαν περιττό να καταχωρήσουν στους Λεγομινισμούς τους κάποιες πληροφορίες γύρω από αυτό το θέμα, όπως συνήθιζαν να κάνουν με όλες τις γνώσεις που ήθελαν να μεταδώσουν ανέπαφες στα όντα των επερχόμενων γενεών.

40.10.Γ

Αν υπήρχε έστω κι ένας Λεγομινισμός σχετικά με αυτόν τον κλάδο της επιστήμης, θα είχαν αναμφίβολα διασωθεί κάποια αποσπάσματα από τα άτομα που γλίτωσαν την καταστροφή, όπως συνέβηκε με τις άλλες επιστήμες που κατείχαν τα όντα της ηπείρου Ατλαντίδος.